Een nieuwe lente...

Vorige week heb ik de eerste plantjes voor het nieuwe jaar in de tuin gezet. Tuinbonen die ik thuis voor had laten kiemen. Ik heb een nieuwe manier van tuinieren uitgeprobeerd: mulching. In plaats van de grond om te spitten, leg je een laag karton of kranten op de aarde en daarbovenop komt compost waarin de plantjes kunnen groeien. Helemaal ideaal is het als je ook nog een laagje mulch om de planten legt, bijvoorbeeld pas gemaaid gras, cacaodoppen of iets dergelijks. Op die manier haal je geen zaadjes van onkruiden naar boven die dan ontkiemen en de groenten in de weg gaan zitten. Dat gaat natuurlijk alleen goed als er in je compost geen onkruidzaadjes zitten. Dat gaan we ontdekken dus. Om dat te voorkomen kun je hardnekkige onkruiden beter eerst in een emmer water laten rotten voor ze op de composthoop gaan. Ga ik ook proberen. Jammer dat het water nog niet aangesloten is. Nu heb ik maar wat water uit de sloot gehaald. Zou een regenton misschien een idee zijn? Hoeven we ook niet meer elke keer kostbaar drinkwater voor de tuin te gebruiken.
Hoe dan ook, de tuinbonen lijken al aardig aangeslagen. Ze staan achter de klimboom c.q. kapstokboom. Je kunt ze niet missen, de hoekjes van het stuk karton steken nog onder de compost uit.

Wat de compost betreft: het wordt tijd om de tuin ook eens wat terug te geven voor al het lekkers dat we gekregen hebben. Met alleen het groenafval van de tuin lukt dat niet. Koffieprut en eierschalen uit de keuken helpen wel wat, maar wat de tuin echt lekker vindt is mest! Volgens mijn nieuwe moestuinheldin, Alys Fowler, is de mest van kleine knaagdieren goed te gebruiken. Caviapoep schijnt het beste te zijn, maar ik heb geen cavia's in mijn directe vriendenkring (jullie wel?) dus ik heb een deal gemaakt met twee konijntjes uit de buurt. Flapflip (zie foto) en Sam zijn bereid om in ruil voor een schoon hok hun vuile stro te doneren.

De eerste lading is inmiddels op de hoop gegooid. Waarbij meteen opviel dat de constructie van de bak de winter niet geheel ongeschonden is doorgekomen. Mooi klusje voor de mensen met timmertalent. En misschien dan aan de onderkant een luikje maken, zodat de gare compost daar uitgeschept kan worden.

Tuinbonen zijn gevoelig voor luis, maar dat schijn je te kunnen beperken door er dille tussen te laten groeien. Ik ging dus op zoek naar dillezaad in de zaadkist, want bij het tuincentrum was het uitverkocht. Tot mijn schrik bleek dat alles in de kist nat was geworden. Ik heb dus alles uitgespreid op een paar kranten en hoop dat het goed opdroogt. Het enige dat ongeschonden was gebleven waren de zaadjes in het zwarte potje met schroefdeksel. Het rook een beetje naar dille. Is het dat ook, Marc? Ik heb in elk geval een beetje tussen de bonen gestrooid....

Verder heb ik nog een nieuw bed gemaakt bij de appelboom. Weer met kranten op de grond en daaroverheen compost. Tot nu toe zijn er gezaaid: radijzen voor harde werkers, rucola, wilde spinazie, barbarakruid, kervel en bonenkruid.

Dat laatste komt van pas bij de aardperen, want meegekookt gaat het winderigheid tegen. (Niet voor niets worden aardperen in het Engels ook wel Jerusalem fartichokes genoemd ;) Thuis heb ik weer een nieuw aardpeerrecept geprobeerd: soufflé. Helaas nog zonder bonenkruid, maar wel errug lekker.